Segunda-feira, 19 de Maio de 2008
Vale a pena ler
Ler Rosalía de Castro, poetisa galega, é um supremo prazer estético para quem no gosto das palavras sinta o pulsar do campo.
Campanas de Bastabales,
cando vos oio tocar,
mórrome de soidades.
De julmar a 20 de Maio de 2008 às 14:28
Campanas de Bastabales
Campanas de Bastabales:
cando vos oyo tocar,
mórrome de soidades.
I
Cando vos oyo tocar,
campaniñas, campaniñas,
sin querer torno á chorar.
Cando de lonxe vos oyo,
penso que por min chamades,
e d'as entrañas me doyo.
Dóyome de dor ferida,
qu'antes tiña vida enteira
y hoxe teño media vida.
Sólo media me deixaron
os que d'aló me trouxeron
os que d'aló me roubaron.
Non me roubaron, traidores,
¡ai!, uns amores toliños,
¡ai!, uns toliños amores.
Qu'os amores xa fuxiron...
As soidades viñeron...
De pena me consumiron.
II
Aló pol-a mañanciña
subo enriba dos outeiros
lixeiriña, lixeiriña.
Com'unha craba lixeira,
para oir d'as campaniñas
a batalada pirmeira.
A pirmeira d'alborada
que me traen os airiños,
por me ver máis consolada.
Por me ver menos chorosa,
n-as suas alas m'a traen
rebuldeira e queixumbrosa.
Queixumbrosa e retembrando
por antr'a verde espesura,
por antr'o verde arborado.
E pol-a verde pradeira,
por riba d'a veiga llana,
rebuldeira e rebuldeira.
III
Paseniño, paseniño,
vou pol-a tarde calada,
de Bastabales camiño.
Camiño d'o meu contento;
y en tanto o sol non se esconde,
n-unha pedriña me sento.
E sentada estou mirando
cómo'a lua vai saindo,
cómo o sol se vai deitando.
Cál se deita, cál se esconde,
mentras tanto corre a lua
sin saberse para donde.
Para donde vai tan soya,
sin qu'ôs tristes qu'a miramos
nin nos fale, nin nos oya.
Que si oíra e nos falara,
moitas cousas lle dixera,
moitas cousas lle contara.
Campanas de Bastabales:
cando vos oyo tocar,
mórrome de soidades.
I
Cando vos oyo tocar,
campaniñas, campaniñas,
sin querer torno á chorar.
Cando de lonxe vos oyo,
penso que por min chamades,
e d'as entrañas me doyo.
Dóyome de dor ferida,
qu'antes tiña vida enteira
y hoxe teño media vida.
Sólo media me deixaron
os que d'aló me trouxeron
os que d'aló me roubaron.
Non me roubaron, traidores,
¡ai!, uns amores toliños,
¡ai!, uns toliños amores.
Qu'os amores xa fuxiron...
As soidades viñeron...
De pena me consumiron.
II
Aló pol-a mañanciña
subo enriba dos outeiros
lixeiriña, lixeiriña.
Com'unha craba lixeira,
para oir d'as campaniñas
a batalada pirmeira.
A pirmeira d'alborada
que me traen os airiños,
por me ver máis consolada.
Por me ver menos chorosa,
n-as suas alas m'a traen
rebuldeira e queixumbrosa.
Queixumbrosa e retembrando
por antr'a verde espesura,
por antr'o verde arborado.
E pol-a verde pradeira,
por riba d'a veiga llana,
rebuldeira e rebuldeira.
III
Paseniño, paseniño,
vou pol-a tarde calada,
de Bastabales camiño.
Camiño d'o meu contento;
y en tanto o sol non se esconde,
n-unha pedriña me sento.
E sentada estou mirando
cómo'a lua vai saindo,
cómo o sol se vai deitando.
Cál se deita, cál se esconde,
mentras tanto corre a lua
sin saberse para donde.
Para donde vai tan soya,
sin qu'ôs tristes qu'a miramos
nin nos fale, nin nos oya.
Que si oíra e nos falara,
moitas cousas lle dixera,
moitas cousas lle contara.
De Manuel Maria a 20 de Maio de 2008 às 22:18
Poema lindísimo, com a simplicidade das antigas cantigas de Santa Maria de Afonso X.
Por curiosidade, a região de Ribacôa foi povoada por colonos Galegos. Sortelha,por exemplo, foi povoada por colonos vindos de Contrasta, frente a Caminha. No Vale do Elges, do lado de lá da fronteira, pegado com a Malcata, fruto de séculos de isolamento, persistiu um dialecto com mais semelhança com o galego e português, que com o Castelhano ou Leonês.
Por curiosidade, a região de Ribacôa foi povoada por colonos Galegos. Sortelha,por exemplo, foi povoada por colonos vindos de Contrasta, frente a Caminha. No Vale do Elges, do lado de lá da fronteira, pegado com a Malcata, fruto de séculos de isolamento, persistiu um dialecto com mais semelhança com o galego e português, que com o Castelhano ou Leonês.
De julmar a 20 de Maio de 2008 às 22:32
É verdade, Manuel Maria. E não é por acaso que restaram por aqui algumas referências linguísticas referentes aos galegos.
De julmar a 20 de Maio de 2008 às 22:34
É verdade, Manuel Maria. E não é por acaso que restaram por aqui algumas referências linguísticas referentes aos galegos.
De ribacôa a 20 de Maio de 2008 às 23:23
ADIOS RIOS ADIOS FONTES
Adios rios adios fontes
adios regatos pequeños
adios vista dos meus ollos
non sei cando nos veremos
miña terra, miña terra
terra donde me eu criei
hortiña que quero tanto
figeiriñas que prantei
prados rios, arboredas
pinares que movem o vento
paxariños piadores
casiña do meu contento
muiño dos castañares
noites craras de luar
campaniñas timbradoiras
da igreixiña do lugar
amoriñas das silveiras
que eu lle daba o meu amor
caminiños entre o milho
adios para sempre adios
adios groria adios contento
deixo a casa onde nacin
deixo a aldea que conoso
por un mundo que non vin
deixo amigos por estraños
deixo a veiga polo mar
deixo, en fin, canto ben quero
quen pudera non deixar
adios adios que me voi
herbiñas de camposanto
donde meu se enterrou
herbiñas que biquei tanto
terriña que nos criou
xa se oien lonxe, moi lonxe
as campanas do pomar
para min, ai, coitadiño
nunca mais han de tocar
xa se oien lonxe mais lonxe
cada balada e un dolor
voume soio, sin arrimo
miña terra, adios adios
adios tamen queridiña
adios por sempre quizais
digote este adios chorando
desde a beiriña do mar
no me olvide queridiña
si morro de soidas
tantas legoas mar adentro
miña casiña meu lar
adios rio adios fontes
adios regatos pequeños
adios vista dos meus ollos
non sei cando nos veremos
non sei cando nos veremos
De Rosalía de Castro
Cantada por Amancio Prada (vale a pena ouvir em you Tube)
Adios rios adios fontes
adios regatos pequeños
adios vista dos meus ollos
non sei cando nos veremos
miña terra, miña terra
terra donde me eu criei
hortiña que quero tanto
figeiriñas que prantei
prados rios, arboredas
pinares que movem o vento
paxariños piadores
casiña do meu contento
muiño dos castañares
noites craras de luar
campaniñas timbradoiras
da igreixiña do lugar
amoriñas das silveiras
que eu lle daba o meu amor
caminiños entre o milho
adios para sempre adios
adios groria adios contento
deixo a casa onde nacin
deixo a aldea que conoso
por un mundo que non vin
deixo amigos por estraños
deixo a veiga polo mar
deixo, en fin, canto ben quero
quen pudera non deixar
adios adios que me voi
herbiñas de camposanto
donde meu se enterrou
herbiñas que biquei tanto
terriña que nos criou
xa se oien lonxe, moi lonxe
as campanas do pomar
para min, ai, coitadiño
nunca mais han de tocar
xa se oien lonxe mais lonxe
cada balada e un dolor
voume soio, sin arrimo
miña terra, adios adios
adios tamen queridiña
adios por sempre quizais
digote este adios chorando
desde a beiriña do mar
no me olvide queridiña
si morro de soidas
tantas legoas mar adentro
miña casiña meu lar
adios rio adios fontes
adios regatos pequeños
adios vista dos meus ollos
non sei cando nos veremos
non sei cando nos veremos
De Rosalía de Castro
Cantada por Amancio Prada (vale a pena ouvir em you Tube)
.Memórias de Vilar Maior, minha terra minha gente
.pesquisar
.Março 2020
Dom
Seg
Ter
Qua
Qui
Sex
Sab
1
2
3
4
7
8
9
10
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
.posts recentes
. A Acção Católica em Vilar...
. Gente da Vila - Quem será...
. Placas de sinalização. At...
. Como tornar Vilar Maior n...
. As Eiras voltarão a ser u...
. Requiescat in pace, Hermí...
.arquivos
.links
. badameco
. badameco
. o encanto da filosofia
. Blogs da raia
. Tinkaboutdoit
. Navalha
. Navalha
. Badamalos - http://badamalos.blogs.sapo.pt/
.participar
. participe, leia, divulgue, opine
.
